zaterdag 25 februari 2017

Snoeien doet groeien maar snijden doet lijden.


Zo eens per twee tot drie jaar schakelen we de jongens van onze hovenier in om het grotere snoeiwerk in onze tuin te laten doen.
Deze grote klussen zijn, gezien onze leeftijd, niet meer op te brengen. Het is ontzettend fijn om mensen in je tuin toe te laten, die de tuin kennen en die aan een half woord genoeg hebben om te snappen wat je bedoelt. Een natuurlijke tuin vraagt toch een andere houding en aanpak dan een strakke, keurig gestofzuigde plek.
Maar tóch ben ik elke keer weer te voren, tijdens en na deze werkzaamheden enigszins van slag.
Vooral na de stevige ingreep, die moest plaatsvinden in één stukje tuin.
Er stonden daar een vrijwel dode conifeer, een uit de krachten gegroeide kardinaalshoed en verscheidene dode stammetjes. Zie hieronder de oude situatie:


De zeer hoge en snelgroeiende Prunus laurocerasus “Rotundifolia” laten we wel om de paar jaar terugsnoeien, omdat de struik anders aan de onderkanten doorzichtig gaat worden terwijl de hoogtegroei vrijwel ontembaar is. Deze boomachtige struik zet ons volledig vrij van het buurhuis, dat nu tijdelijk weer zichtbaar is. Zie hieronder na de snoei:


Het is nu een aantal weken een droevig gezicht, maar in juli zal de plant al weer een meter groei vertonen op alle uitlopers.

Interessanter voor mij is, dat ik nu een stukje tuin erbij heb gekregen van ongeveer 2 bij 3 meter.


En daar kan ik wat nieuws mee beginnen. Ik ben nog aan het broeden over het wát en hóe.
Het zal een soort struikachtig geheel moeten worden, dat niet hoger wordt dan een meter of twee. De grond is kalkarm, veenachtig, eerder wat droger dan wat natter en de plek ligt in halfschaduw.
Het is leuk om ook wat eetbaars neer te zetten. Bij voorbeeld een paar Ribes nigrum soorten. Volgens de ervaring van medeblogger Le fabuleux jardin doet deze bessoort het zelfs goed in de schaduw.
Een mooie, niet té langzaam groeiende struik ( maximumhoogte ca. 2,5 m) die wat te bieden heeft qua kleur, interessant is voor vogels en insecten zal welkom zijn. Ik houd me aanbevolen voor tips.

De aandacht wil ik nog vestigen op de oude, liaanachtige, kronkelende “stammen” van de Clematis vitalba, waaraan ik al eerder blogberichten heb gewijd. 


De jongens van de hovenier hadden nog nooit zoiets gezien en ze hebben de stammen zo hoog mogelijk gespaard en mooi langs de gesnoeide Prunus geleid. Ik vind het spectaculair en zoom er nog even op in.


Het is nu volledige duidelijk dat de Clematis vitalba wordt gezien als een van de weinige inheemse lianen, een echte jungleplant.


maandag 6 februari 2017

Een drietal mooie zwammen.


Dit overwegend grauwe, kille weer heeft niet echt mijn voorkeur, maar een rondje tuin hoort er toch iedere dag wel bij.
Het leuke is, dat goed speuren op alle plekjes toch altijd wel wat moois oplevert.
Deze keer zag ik een drietal mooie zwammen.

Onze oude roodbladige sierkers moest twee jaar moest worden afgezaagd omdat hij er slecht aan toe was én aangetast door een korstzwam, de boomgaard vuurzwam (Phellinus tuberculosis):


Op de restanten van de boom is de zwam nog aanwezig en de foto, die ik ervan maakte, toont prachtige structuren.
Het is leuk om de foto te vergelijken met de opnames, die ik ruim twee jaar geleden van deze zwam maakte. Ik vertel daar nog iets meer over deze zwam.

Op een ander dood stammetje van dezelfde sierkers zag ik nog een prachtige, paarse zwam: de paarse korstzwam, (Chondrostereum purpureum). Een schitterend exemplaar, (zie ook de eerste foto) waar vruchtboomkwekers ook al niet zo blij mee zullen zijn, omdat ze vruchtbomen kunnen aantasten.


En tussen de heg van haagbeuken zat een dood stammetje van diezelfde haagbeuk bezaaid met kleine witte zwammetjes, het leken wel schelpjes: het witte oorzwammetje (Crepidotus variabilis:


Vanaf de onderzijde bekeken zijn ze buitengewoon fijnzinnig opgebouwd.

donderdag 26 januari 2017

IJskristallen op ons raam.


Vannacht had het hier matig gevroren, waardoor er aan de binnenkant van ons zolderraam mooie ijskristallen zichtbaar waren.


Ik heb wat bewerkingen op de foto’s losgelaten, waardoor de kristalstructuur beter zichtbaar wordt.


De getoonde ijskristallen vertonen in de opbouw een fractal-achtige structuur, dat wil zeggen dat de kleinere details als het ware steeds herhalingen zijn van de grote structuur. Bij een romanesco bloemkool kun je dat bij voorbeeld heel goed zien.
Dit soort structuren komen we vaker tegen in de natuur.


woensdag 18 januari 2017

Mist en vorst geeft een sprookjesachtige wereld.


Gisteren en vandaag zien we in grote delen van ons land dikke rijplagen, die veroorzaakt worden door bevroren mistdeeltjes, die neerslaan. De plantenwereld ziet eruit als betoverd.
Velen zijn op stap gegaan om dit vast te leggen.
Bij ons in de tuin was de rijplaag vandaag op sommige plekken wel twee keer zo dik als gisteren. Prachtig ook om te zien hoe die ijskristalletjes op de planten gevormd zijn: vele kleine naaldachtige structuren. Hieronder op de bessen van de klimop.



Laag bij de grond is veel moois te zien. De uitlopertjes waarmee de overblijvende lathyrus zich vasthoudt, zijn haast kunstwerkjes geworden:


Het oker van de afgestorven grassen combineert zo mooi met al die wittigheid:


En op het paadje zou ik haast op dit tweetal gaan staan:


De restanten van de wilde clematis (Clematis vitalba) vormen nu een witte wolk in de hoge prunussen.


Nog een foto, waarop de vorm van de ijskristallen goed te zien is:


En tot slot nog een beetje kleur: de altijd fotogenieke appeltjes van de Malus:





woensdag 4 januari 2017

Droge en natte plantenbiotoopjes in huis.


Nu het buiten donker, koud, nat en winderig is geniet ik van de groene plantenweelde in potten en bakken binnenshuis.
Ik heb al eerder een aantal van mijn kleine plantenbiotoopjes getoond.
Vandaag laat ik jullie zien wat mijn uitzicht is vanuit de plek, waar ik mijn blogjes schrijf en waar ik de wereld mondjesmaat toelaat via de computer.
Op de tuin en mijn schilder-en tekenkamertje na, is dit de fijnste plek in huis, waar ik tot rust kom als ik mooie dingen op mijn grote scherm zit te bekijken.


De beide aquariums gedijen voortreffelijk. Zowel de planten als de dieren ( dwerggarnaaltjes) doen het heel goed. Ik heb geen algproblemen, ziektes of andere ellende.


Simpele bakken met niet al te veel licht, een eenvoudige sponsfilter op een luchtpompje en eens in de twee weken een derde deel van het water verversen, dagelijks de garnaaltjes voeren en dat is het in hoofdzaak.


Een bron van kijkgenoegen.

Garnaaltjes zijn groepsdieren, ze gedijen het best in een grote groep.


Een aquarium, waar alles merkwaardigerwijze minder wilde gedijen, heb ik een jaar geleden ingericht als plantenterrarium met wat orchideetjes, bromelia’s, wat tillandsia’s en een paar kruipertjes. Ook dit is een bron van genoegen.





Onderstaande woestijnbakjes staan aan de zuidkant van het huis. Minimaal water geven is hier het parool.



Op dit gebied is een wereld van inspiratie te vinden op internet. Google maar eens op: “mini terrarium” en “wabi kusa”; wat ze in Japan toch kunnen op het gebied van kleine biotoopjes.
Ik zou mijn hele huis er wel mee vol kunnen zetten.



woensdag 21 december 2016

Goede wensen.


Al mijn lezers wens ik goede kerstdagen toe en een voorspoedig en gezond 2017!


Voor wat kleur in de tuin moet je nu zoeken, maar mijn anderhalf jaar geleden aangeplante sierappel Malus “Evereste” zorgt voor een accentje rood / oranje. 
De appeltjes komen langzamerhand in de buikjes van onze merels terecht, en zo hoort het ook.



zondag 4 december 2016

Géén prairietuin, maar…


Helaas heb ik geen ruimte én goede omstandigheden voor een prairietuin, maar aan de zonkant van het huis gedijen wel een aantal prairie-achtige planten: wat grassen en een mooie groep Euphorbia characias subsp. wulfenii.


Met een beetje slim fotograferen – zodat je de oprit, de auto, het huis en de straat niet ziet – lijkt het heel wat.

Vooral toen het vanmorgen vroor en de planten weer lichtberijpt waren.